A parroquia

Somos a parroquia católica do barrio do mesmo nome na Coruña, España, arquidiocese de Santiago de Compostela. Estamos situados no tramo medio da Avenida de Fisterra e das rúas que a cruzan: Cidade de Lugo, Palomar, Paseo das Pontes, e os bloques de rúas en torno a Vista Alegre e mais ao viaducto da Ronda de Nelle, zona da Agra do Orzán ata a Gramela e Praza das Cunchiñas.

Pertencemos ao Arciprestado de Riazor na zona pastoral da Coruña. Estamos entre o Parque de Santa Margarida coa súa Casa das Ciencias e a zona verde do Paseo das Pontes. A nosa igrexa parroquial ubícase no número 156 da Avenida de Fisterra.

5 jul 2012

Unha tarefa parroquial: ofrecer espazos e momentos de encontro con Deus


Son moitas as tarefas e actividades que unha parroquia ten que atender, pero hai unha que nunca pode faltar. É tan obvia e tan indispensable que, se cadra, por dala como sobreentendida, non somos conscientes dela e non a atendemos como cómpre. Todas as comunidades cristiás teñen que ofrecer a todas persoas a ocasión e o momento de encontrarse con Deus. Se detectamos esta carencia, a urxencia de revisión e conversión pastoral é inaprazable. Quen se achega a unha parroquia -a calquera outra institución ou asociación de cristiáns- non debería saír sen ter sentido alí a chamada a vivir a experiencia gozosa da fe.

A acollida
     A acollida é o primeiro esforzo de conversión pastoral e misioneiro que debemos vivir os cristiáns. E estimulalo e coidalo.

Versión "Quiero ver" do evanxeo do próximo domingo 8/07/2012.O evanxeo do domingo

O evanxeo do domingo 8/xullo/2012

23 jun 2012

MAGNATES SEN GRANDEZA (Andres G.V.)


Co tema da crise económica ando moi confundido, asombrado e sorprendido. Confundido, porque non me é doado comprender o que está pasando desde hai xa catro anos na economía mundial, especialmente no mundo das grandes empresas, bancos, axencias,  que negocian cos cartos confiados polos aforradores, accionistas e investidores.  A palabra magnates está demasiado próxima á palabra mangantes. 
Tamén estou asombrado pola chea de movementos que teñen os cartos. Non recordo terme parado a pensar que os estados e as súas institucións intermedias, autonomías e concellos, tamén andan “ao fiado”,  como andaba a miña familia nos anos cincuenta, cando a duras penas o xornal de meu pai chegaba para o aluguer da vivenda e para o pan de cada día. De neno non fixen buracos no cinto para apertalo porque os pantalóns infantís tiñan tirantes. E por iso os pantalóns, por frouxos que estivesen,  non caían. Aí é onde aparece sempre con ollos de mal durmir  a “prima de risco”, unha parente que se nos meteu na casa e devora os nosos bens facendo imposible que cheguemos con sosego a fin de mes. É tan aproveitada que nin sequera nos permite  vivir “ao fiado”.

22 jun 2012

O evanxeo da festa do San Xoán

Un neno que nace coma verdadeiro agasallo de Deus. No seu cántico agradecido o pai, Zacarías, profetiza: E ti, meu meniño, serás chamado profeta do Altísimo, porque irás por diante do Señor preparando os seus camiños... 

San Xoán. Lc 1, 57-66.80